دلقک ها محکومند تا ندانند،نگویند،نخوانند،ننویسند،نگریند و ...

آنها مکلفند تا بدوند،بپرند،برقصند،بخندند،بجنگند و...

آه...

چه فاصله ایست میان این (ند)ها!!!

اما من دلقکی هستم که خواستم بدانم،بگویم،بخوانم،بنویسم و بگریم.

چه کسی می داند من برای اینها تازیانه ها خورده ام و تاول هاترکانده ام و ناسزاها شنیده ام؟؟!

کافی ست..کافی ست..........

با دلقک ماندن کنار خواهم آمد.

اما مردم دلقکی که میفهمد و میگوید و میخواند و مینویسد و می میرد را دوست دارند؟؟؟

////////////////////////////////////////

فاش میگویم وازگفته ی خوددلشادم/
بنده ی عشقمو ازهردوجهان آزادم/
طایرگلشن قدسم چه دهم شرح فراق/
که دراین دامگه حادثه چون افتادم/
من ملک بودم وفردوس برین جایم بود/
آدم آورد در این دیرخراب آبادم/
سایه ی طوبی ودلجویی حور و لب حوض/
به هوای سرکوی تو برفت ازیادم/
نیست برلوح دلم جزالف قامت یار/
چه کنم حرف دگر یادنداد استادم/
کوکب بخت مراهیچ منجم نشناخت/
یارب ازمادرگیتی به چه طالع زادم/
تاشدم حلقه به گوش درمیخانه ی عشق/
هردم آیدغمی ازنوبه مبارکبادم ....

///////////////////////////////////////

پروردگارم,مهربان من
ازدوزخ این,بهشت رهایی ام بخش!
دراینجاهردرختی مراقامت دشنامی است
وهرزمزمه ای بانگ عزایی
وهرچشم اندازی سکوت گنگ وبی حاصلی...
درهراس دم می زنم
دربی قراری زندگی می کنم
وبهشت توبرای من بیهودگی رنگینی است
من دراین بهشت,
همچون تودرانبوه آفریده های رنگارنگ تنهایم.
توقلب بیگانه ای را میشناسی,که درسرزمین وجودبیگانه بودی
کسی رابرایم بیافرین تااورابیارامم
دردم ,درد((بی کسی))بود

///////////////////////////////

خدایا
به من زیستنی عطا کن،
که در لحظه ی مرگ،
بر بی ثمری لحظه ای که برای زیستن گذاشته است،
حسرت نخورم.
ومردنی عطاکن،
که بر بیهودگی اش،سوگوار نباشم
بگذار تا آنان را من،خود انتخاب کنم،
اما آنچنان که تو دوست داری.
"چگونه زیستن"را تو به من بیاموز،
"چگونه مردن" را خود خواهم آموخت.

//////////////////////////////////////